Door Oost-Europa in een elektrische auto: hoe makkelijk kan dat?

Onze autotester Rutger ging met Audi mee naar Roemenië om met een e-tron GT de “mooiste weg ter wereld” te rijden: de Transfăgărășan dwars door de Karpaten. Is dat net zo makkelijk als een retourtje Berlijn? Of is elektrisch rijden in Oost-Europa nog steeds een onontgonnen wildernis?

Aangekomen in het provincieplaatsje Sibiu had ik nog weinig idee bij hoe makkelijk of moeilijk het zou zijn om elektrisch te rijden in een land als Roemenië. In Nederland mocht in 2019 ongeveer iedereen en zijn moeder (behalve ik!) een Tesla Model 3 in de lease rijden, en de infrastructuur is daar hard in meegegroeid. Maar hoe zit dat in Roemenië?

Een blik op de kaart in de Chargemap-app stelt direct gerust: de stipjes schieten over het scherm. Roemenië is dus sowieso geen land waar je uit voorzorg een haspel moet inpakken en bij een boer moet smeken om een overnachting en een stopcontact. Sterker nog, na een beetje onderzoek blijkt: Roemenië is nog maar 7 snelladers verwijderd van de Europese afspraak om op elke 60 kilometer snelweg een snellader te hebben staan. Gebruik je de snelwegen, dan is laden hier niet lastiger dan in welk ander Europees land dan ook.

Weg van de snelweg

Maar hier komt de uitdaging: In Nederland hebben we per 1000 vierkante kilometer zo'n 60 kilometer snelweg. In Roemenië is dat op hetzelfde oppervlak slechts 5,9 kilometer. Dat komt deels doordat er na de val van het communisme lange tijd geen geld was, maar vooral doordat je in Nederland hooguit een akker hoeft om te ploegen voor een nieuw stuk asfalt. In Roemenië moet je een berg door of een rivier over. Er zijn hier talloze bestemmingen waar je in de verste verte geen snelweg tegenkomt. Heb je dan iets aan die belofte van 'elke 60 kilometer een snellader'?

Maar elektrisch reizen op het platteland is zeker niet onmogelijk. Want ook in de kleinste provincieplaatsjes ploppen steeds meer snelladers op. Soms is het een eenzame paal met een moderne CCS- en een wat oudere Chademo-stekker, maar een tekort is er niet. Met een moderne EV (met een accu van 60 kWh of meer) en de lagere snelheden op de provinciale wegen, is je rijbereik veel groter dan de afstand tussen de laders. Alleen als je in een Nissan Leaf uit 2011 rijdt, vergt deze trip wat planning, maar met een moderne auto doorkruis je Roemenië volkomen stressvrij.

Beren en bumperklevers

En dat was een cadeautje, want daardoor konden we ons volledig focussen op het asfalt. De Transfăgărășan is een mythische bergpas. Onze Audi e-tron GT S bracht maar liefst 580 pk, vierwielaandrijving en een sportief lage zit naar het feestje. Heb je al dat geweld écht nodig op een weg waar de limiet 90 km/u is en de vele haarspeldbochten zelfs die snelheid onmogelijk maken? Nee. Maar in de ochtend was het heerlijk. Trage campers en touringcars fungeerden als rijdende pionnen; zodra je een gaatje ziet, schiet je met een druk op het stroompedaal als een raket vooruit. Als het nodig is, kun je bochten nemen met een snelheid waar mijn rijinstructeur subiet de handrem had aangetrokken, en toch strak en heelhuids uitkomen.

Toch moet je constant scherp blijven. Niet alleen op de weg, maar vooral op de berm. Mijn eerste beer spotte ik doordat de bestuurder voor me ineens vol op de rem trapte. Het imposante beest liep vlak langs de weg. Mijn cameraman zag zijn kans schoon, dacht het perfecte shot te hebben en roetsjte het raam naar beneden. Maar naarmate onze fluisterstille Audi dichterbij de beer gleed, ging dat raampje toch wel heel rap weer omhoog. En terecht. Roemeense beren zijn geen knuffeldieren: in de afgelopen vijf jaar zijn er 19 mensen door omgekomen. Vorige week nog een Italiaanse fietser die dacht dat een selfie wel een goed idee was.